• dat blondje

Een bezoek aan Heaven's Gate - Story Vietnam

Updated: Dec 27, 2019

Hebben we een stukje hemel gevonden in de bergen van Noord-Vietnam. Gelukkig weten ze ook in SaPa wat heerlijk eten is! Alsof engeltjes op je tong pissen, zo lekker.

Wat jij kan, kan ik ook. Delen? Ben jij mal; geef mij maar een eigen scheurmonster. En ja, met Spiderman patroon natuurlijk. Nog nooit eerder gedaan, maar hoe moeilijk kan het zijn? He Ho, dat ding reageert best gevoelig. Kom op Tess, you've got this.


Het duurde misschien een paar minuten en een hoop scheldwoorden, maar eenmaal de smaak te pakken was ik niet meer te stoppen. Van het nieuwe SaPa centrum de bergen in. Eerst nog een goedkeurend glimlachje uitgewisseld met mijn mede-scooter bazen – die als muggen op een warme dag van alle kanten op je af kwamen – en ruilden we de chaos in voor verlaten wegen. De frisse wind vloog je om de oren. Haar wapperde alle kanten op en ineens werd mijn nieuwe, veel te dunne jas een stuk minder leuk.

We reden met 1 doel voor ogen: het uitkijkpunt van Sa Pa genaamd Heaven’s Gate. De naam alleen al klonk magisch!


Scherpe bocht links, vrachtwagen rechts, toeteren naar de andere toeristen – omdat het kan, en weer verder gassen. De groene bergen werden hier en daar vergezeld met een mooie waterval. Een pitstop waardig, maar het eindpunt? Nog lang niet!


Ruim een uur reden we door een bocht vol met kleine kraampjes. Een hoop scooters stonden opgehoopt bij elkaar. Hebben we Heaven gevonden? De ogen van mijn vriend en mij waren een geheel non-verbaal gesprek aan het houden waarbij we uiteindelijk besloten dat dit het wel moest zijn.


Een van de kraampjes was versierd met allemaal sjaals, mutsen, en wat lokale prelaria. Het Vietnamees vrouwtje zwaaide met een grote glimlach en wees ons naar een gat achterin het tentje. Ik klom over de stapel mutjes heen richting de opening. Verblind door het licht dat op mij afkwam deed ik een voorzichtige stap naar buiten, waar ik mij vond op een houten plateau.


Een gammel, krakkemikkig plankje van 3m2 dat boven een diepe afgrond hing. Relingen waren nergens te bekennen, maar wel een klein tafeltje met twee bamboe krukjes.

Spot jij het plankje in kwestie?

Met de kilometers afgrond om je heen leek het of mijn voeten waren vast gelijmd aan de houten balkjes onder mij. Ik had ineens ontdekt bepaalde hoogte situaties mij tocht iets te ver gaan.


Mijn hart klopte in mijn keel. Waarom heet het eigenlijk Heaven’s Gate? Als Mr. Bean in de hoge duikplank scene (#classic) voelde ik mij minder stoer dan 5 minuten geleden. Mijn vriend, die veilig aan de andere kant van de deuropening was gebleven, trok mij aan mijn arm terug naar binnen en suggereerde een stevig balkon verderop. Met mijn ego een beetje aangetast was het tijd om te genieten van het mooie uitzicht en de reling om mij heen. “Wow”


Tijd voor food!


Heb jij ook wel eens zo'n hart verzakkende ervaring meegemaakt? Deel het in de comments!


Mis geen (Vietnam) hotspot en meld je aan voor de nieuwsbrief. Dan krijg je een melding als er weer een nieuw blog online staat.

Sla geen hotspot over!